نقش عامل اتصال سیلان در چسب‌های آلی

عامل اتصال سیلان ترکیبی است که می‌تواند همزمان با مواد قطبی و غیرقطبی نیروی اتصال خاصی ایجاد کند. این ترکیب با داشتن هر دو بخش قطبی و غیرقطبی در مولکول، مانند آمینو سیلان ، اپوکسی سیلان ، آلکیل سیلان و بنزن. گروه‌های عاملی آلی مانند قلیا اغلب به صورت شیمیایی با گروه‌های عاملی آلی در رزین ماتریس چسباننده ترکیب می‌شوند؛ متیل آمینو، اتیل آمینو و غیره، این ژن‌ها به راحتی به سیلانول‌ها هیدرولیز می‌شوند که می‌توانند با مواد معدنی (شیشه، سیلیس، فلز، خاک رس و غیره) ترکیب شوند. اکسیدهای روی سطح با گروه‌های هیدروکسیل ترکیب شده و واکنش می‌دهند تا پیوندهای پایدار سیلیکون-اکسیژن تشکیل دهند.

بنابراین، با استفاده از یک عامل اتصال سیلان، می‌توان یک "پل مولکولی" بین فصل مشترک ماده معدنی و آلی ایجاد کرد و دو ماده با خواص کاملاً متفاوت را به هم متصل کرد و در نتیجه به طور مؤثر استحکام پیوند لایه رابط را بهبود بخشید.

افزودن یک عامل اتصال سیلان به چسب نه تنها می‌تواند استحکام چسب را بهبود بخشد، بلکه دوام و مقاومت در برابر پیری رطوبتی-حرارتی چسب را نیز بهبود می‌بخشد. به عنوان مثال، پلی اورتان، اگرچه چسبندگی بالایی به بسیاری از مواد دارد، اما دوام آن ایده‌آل نیست و پس از افزودن یک عامل اتصال سیلان، دوام آن به طور قابل توجهی بهبود می‌یابد.

هنگام مطالعه دوام حرارتی-مرطوب چسب‌های آلیاژ تیتانیوم، با افزودن یک عامل اتصال‌دهنده سیلان به چسب اپوکسی مورد استفاده، میزان حفظ استحکام برشی چسب پس از پیرسازی حرارتی-مرطوب از حدود ۸۰٪ به حدود ۹۷٪ افزایش یافت.

عوامل اتصال سیلان حتی می‌توانند مستقیماً به عنوان چسب برای اتصال لاستیک سیلیکونی، لاستیک فلوئور استفاده شوند.